Thai Dividend: November 2010

Friday, November 26, 2010

Entertainment -- สมจิตร by Ganesha (กาเนชา)

เพิ่งรู้ตัวว่าลืมแทรกเพลง :P

คราวนี้มาที่เพลงไทยกันอีกครั้ง เพราะรู้สึกว่า เพลง "จันทร์เจ้า" ของ Slot Machine ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ดูได้จากมีคนคลิกเข้าไปฟังเกือบ 2,000 คนเข้าไปแล้ว เยอะกว่าบทความการลงทุนซะอีก (แป่ววววว)

เพลงที่อยากจะแนะนำให้ลองฟังคราวนี้เป็นเพลงจากกลุ่มศิลปินเล็กๆที่ชื่อว่า "กาเนชา" ซึ่งก็คือพระพิฆเนศวร์นั่นเอง พวกเขาเล่าประวัติคร่าวๆว่าเป็นการรวมตัวของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากรซึ่งมีองค์พระพิฆเนศวร์เป็นสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย

ใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มาเจิมเพื่อเป็นสิริมงคลให้กับวงว่างั้น :)

ชื่อเพลงชื่อว่า "สมจิตร" พูดถึงข้อคิดที่ได้รับจากเรื่องราวการต่อสู้ชีวิตของนักมวยชื่อดัง "สมจิตร จงจอหอ" แล้วเอามาเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง โดยไม่ต้องพึ่งเรื่องรักๆใคร่ๆประเภทเธอรักฉัน ฉันรักเธอ เธอทิ้งฉันไป เธอมีคนใหม่ ฉันเสียใจ ซ้ำไปซ้ำมาอะไรทำนองนั้น ยิ่งมาผสมกับดนตรีแนวฟั้งก์ (Funk) ที่เหมือนจะเน้นจังหวะแน่นๆของกลองเป็นพิเศษ แล้วแทรกด้วยโซล (Soul) จากเสียงประสานเข้าไปอีกนิด ทำให้เพลงนี้ติดหูได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฟังเลยทีเดียว

วงเล็กแต่ความสามารถไม่ได้เล็กตามไปด้วย เสียดายอย่างเดียวที่แรงโปรโมตอาจจะน้อยไปนิด ทำให้ไม่ได้เป็นที่รู้จักสำหรับคนหมู่มากในโลกทุนนิยมแบบทุกวันนี้

แต่ถ้าใครชอบ อยากจะสนับสนุน ก็ช่วยกันบอกต่อๆกันไปได้นะครับ

ผมคนหนึ่งล่ะ เชียร์เต็มที่เลยสำหรับวงนี้

Wednesday, November 24, 2010

ความมหัศจรรย์ของดอกเบี้ยทบต้น

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

หลายๆคนคงเคยได้ยินกันจนเบื่อแล้วว่าดอกเบี้ยทบต้นเป็นสิ่งที่ทรงพลังมากในแวดวงการลงทุน

สำหรับคนที่ยังไม่เคยได้ยิน ดอกเบี้ยทบต้นก็คือการฝากเงินหรือลงทุนแล้วไม่ถอนเงินเหล่านั้นออกมา โดยปล่อยให้ดอกเบี้ยหรือผลตอบแทนทบเงินก้อนนั้นไปเรื่อยๆทุกปี

โดยส่วนตัวผมนั้นเคยได้ยินเรื่องความมหัศจรรย์ของดอกเบี้ยทบต้นมานานมากแล้ว แต่ผมเองกลับไม่ได้รู้สึกว่ามันจะมหัศจรรย์ตรงไหน ก็แค่แนวคิดธรรมดาๆเท่านั้นเอง

จนกระทั่งผมมาเจอกับเรื่องตัวอย่างเรื่องนี้ครับ

สมมติ ธนาคาร A ให้ดอกเบี้ยเงินฝาก 10% ทุกปี
นาย ก และนาย ข มีอายุ 20 ปีเท่ากัน ต่างรู้จักธนาคาร A และอยากจะฝากเงินกับธนาคาร A กันทั้งคู่ โดยตั้งใจจะฝากเงินปีละ 50,000 บาท
เงินของทั้งสองคนเป็นเงินเย็นเจี๊ยบ เพราะฉะนั้น นาย ก และนาย ข จะไม่ถอนเงินออกมาเลย มีแต่จะฝากเพิ่มอย่างเดียว
ข้อแตกต่างอย่างเดียวคือ นาย ก เริ่มฝากเงินตั้งแต่อายุ 20 จนเมื่อถึงอายุ 30 ปี นาย ก ตัดสินใจเลิกฝากเงินเพิ่ม แล้วปล่อยทิ้งไว้จนถึงอายุ 60
ส่วนนาย ข เริ่มฝากเงินตอนอายุ 30 และฝากเพิ่มทุกปีไปเรื่อยๆจนกระทั่งอายุ 60 ปี ก็ยังไม่หยุดฝาก

มาดูผลลัพธ์กันครับ

Normal 0 false false false EN-US X-NONE TH MicrosoftInternetExplorer4

อายุ	นาย ก		นาย ข
20	50000	55,000
21	50000	115,500
22	50000	182,050
23	50000	255,255
24	50000	335,781
25	50000	424,359
26	50000	521,794
27	50000	628,974
28	50000	746,871
29	50000	876,558
30		964,214	50000	55,000
31		1,060,636	50000	115,500
32		1,166,699	50000	182,050
33		1,283,369	50000	255,255
34		1,411,706	50000	335,781
35		1,552,877	50000	424,359
36		1,708,164	50000	521,794
37		1,878,981	50000	628,974
38		2,066,879	50000	746,871
39		2,273,567	50000	876,558
40		2,500,923	50000	1,019,214
41		2,751,016	50000	1,176,136
42		3,026,117	50000	1,348,749
43		3,328,729	50000	1,538,624
44		3,661,602	50000	1,747,486
45		4,027,762	50000	1,977,235
46		4,430,538	50000	2,229,959
47		4,873,592	50000	2,507,955
48		5,360,951	50000	2,813,750
49		5,897,046	50000	3,150,125
50		6,486,751	50000	3,520,137
51		7,135,426	50000	3,927,151
52		7,848,969	50000	4,374,866
53		8,633,865	50000	4,867,353
54		9,497,252	50000	5,409,088
55		10,446,977	50000	6,004,997
56		11,491,675	50000	6,660,497
57		12,640,842	50000	7,381,546
58		13,904,927	50000	8,174,701
59		15,295,419	50000	9,047,171
60		16,824,961	50000	10,006,888

ครับ อย่างที่เห็นจากตารางข้างต้นนั่นแหละครับ

ทั้งๆที่นาย ก เริ่มลงทุนฝากเงินก่อนแค่ 10 ปี แม้จะหยุดฝากเงินตอนอายุ 30 ปี แต่ลงท้ายกลับมีเงินมากกว่า นาย ข ที่ลงทุนใส่เงินทุกปีจนถึงอายุ 60 ปี เสียอีก

แถมไม่ได้มากกว่าแค่นิดๆหน่อยๆนะครับ 6.8 ล้านบาท ถือเป็นส่วนต่างที่น่าตกใจเลยทีเดียว

สิ่งที่เราได้รับจากเรื่องนี้นอกจากความมหัศจรรย์ของดอกเบี้ยทบต้นแล้ว ยังมีเรื่องของการเริ่มต้น "ออมก่อนรวยกว่า" และนั่นหมายรวมถึง "ลงทุนก่อนรวยกว่า" ด้วย

อีกอย่างคือ กำลังใจสำหรับคนที่เริ่มด้วยเงินลงทุนน้อยๆ ให้เอาอย่างนาย ก ครับ เริ่มให้เร็ว และฉลาดในการลงทุน ด้วยเงิน 50,000 ต่อปี คุณก็กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านเมื่ออายุ 31 ได้สบายแล้วครับ ในขณะเดียวกันหากเริ่มช้าแบบ นาย ข กว่าจะได้เงินล้านก็โน่นนนน อายุ 40 ปีแน่ะ

นี่ยังไม่รวมว่าเงิน 50,000 ที่นาย ก ไม่ได้เอามาฝากแล้ว แต่เอาไปลงทุนอย่างอื่นที่อาจได้ผลตอบแทนที่ดีกว่า 10% นี้อีกล่ะ ไม่ต้องเดาเลยว่าช่องว่างระหว่างผลลัพธ์ของนาย ก และนาย ข เมื่ออายุ 60 ปี จะต้องมากกว่านี้อีกแน่นอน

เอาล่ะครับ หลายคนอาจมีคำถามว่า ถ้าเป็นแบบตารางนี้ไปเรื่อยๆ จะมีวันไหนมั๊ยที่จำนวนเงินของ นาย ข จะตามนาย ก ทัน....?

คำตอบคือ...

ไม่มีวันทันครับ (ไม่เชื่อลองคำนวณดู)

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

Thursday, November 18, 2010

5 อย่า (ในการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ฯ)

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

เวบไซต์ Moneyning.com อีกเช่นเคยที่ก่อให้เกิดโพสต์นี้ขึ้น แม้จะเป็นเวบไซต์ต่างประเทศ แต่ข้อคิดทางด้านการลงทุนของเขาสามารถเอามาปรับใช้ได้กับนักลงทุนทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศไหนก็ตามได้เป็นอย่างดี อาจจะมีแตกต่างบ้างตามบริบทของเวลาและสถานที่ แต่นักลงทุนที่รู้จักพลิกแพลงเทคนิคย่อมได้ประโยชน์เสมอครับ

ในการลงทุนในหุ้นมีสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงเบื้องต้นอยู่ โดยเฉพาะกับคนที่เชื่อมั่นในการลงทุนระยะยาวแล้วล่ะก็ "5 อย่า" นี้คือสิ่งแรกๆที่ควรจะรับรู้ไว้บ้าง

อย่าเดาทิศทางตลาด : ถ้านักลงทุนทุกคนสามารถรู้ล่วงหน้าได้ว่าหุ้นจะตกเมื่อไหร่ และจะขึ้นเมื่อไหร่ ป่านนี้ทุกคนคงรวยเป็นพันล้านกันไปหมดแล้ว ซึ่งความจริงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคาดการณ์ตลาดได้ถูกต้องตลอดเวลา บางคนอาจเดาถูกบ้างและได้ผลตอบแทนที่ดีจนคนอื่นพากันอิจฉา แต่วันใดที่เกิดเดาผิดขึ้นมาแล้วเสียเงินเยอะๆ คนที่หัวเราะดังกว่าก็คือคนที่เน้นการลงทุนระยะยาวและได้รับผลตอบแทนที่เหมาะสมอย่างสม่ำเสมอมากกว่านั่นเอง
อย่ายอมให้ตลาดปั่นหัวเรา : เวลาหุ้นขึ้นเยอะๆ นักลงทุนจำนวนมากที่กลัวการ "ตกรถ" มักจะอดใจไม่ไหวและเข้าลงทุนในช่วงที่หุ้นร้อนแรงมากๆ และสุดท้ายก็พบว่าตัวเองไป "ติดอยู่บนดอย" เมื่อราคาหุ้นที่คิดว่าจะขึ้นต่อกลับดิ่งหัวตกลงมา ถึงตรงนี้ความกลัวว่าจะขาดทุนมากไปกว่านี้ทำให้ตัวเองขายหุ้นเพื่อ "ตัดขาดทุน" และสุดท้ายก็กลับกลายเป็นว่าหุ้นตัวนั้นดีดตัวกลับขึ้นไปใหม่ ... ชีวิตนี้ช่างโหดร้ายจริงๆ... วิธีแก้ก็คืออย่ายอมให้ตลาดปั่นหัวเรา ตั้งสติในการลงทุนให้ดีและพิจารณาข้อความของ Warren Buffett ปรมาจารย์ด้านการลงทุนที่ว่า "จงกลัวในขณะที่คนอื่นกล้า และกล้าในขณะที่คนอื่นกลัว"
อย่ามั่นใจในตัวเองมากเกินไป : เวลาตลาดเป็นขาขึ้น ใครก็ตามที่ซื้อหุ้นไว้ก่อนหน้านั้นก็ได้กำไรกันแทบจะทุกคนอยู่แล้ว ดังนั้นเราต้องไม่หลงตัวเองว่าเราเก่งเหนือใครในช่วงเวลาดังกล่าว พึงระลึกไว้เสมอว่าสิ่งที่จะพิสูจน์ความสามารถของนักลงทุนได้จริงๆก็คือช่วงเวลาที่เกิดวิกฤติต่างหาก ความมั่นใจในความสามารถของตัวเองมากเกินไปจะทำให้เราลงทุนโดยไม่ระมัดระวัง และเสี่ยงที่จะเจ็บตัวสูงเมื่อตลาดกลับมาเป็นขาลง
อย่าไว้ใจคนอื่นมากเกินไป : อันนี้ตรงข้ามกับข้อ 3 แบบสิ้นเชิงก็คืออย่าไปยึดมั่นกับ "คำแนะนำ" ของคนอื่นมากจนเกินไป ไม่ว่าจะเป็นเสียงกระซิบจากโบรกเกอร์ซื้อขายหุ้นของเราที่กำลังบอกว่าหุ้นตัวไหนกำลังจะวิ่ง หรือบทวิเคราะห์ต่างๆที่กำลังเชียร์หุ้นตัวใดตัวหนึ่งจนออกนอกหน้า นักลงทุนจะต้องมีสติอยู่เสมอในการที่จะพิจารณาการลงทุนอย่างละเอียดรอบคอบด้วยตัวเองทุกครั้งก่อนที่จะตัดสินใจลงทุน ข้อสรุปสั้นๆก็คือ "อย่าเชื่อคนง่าย"
อย่าจ่ายค่าธรรมเนียมต่างๆเยอะเกินไป : คนที่ซื้อขายหุ้นบ่อยๆมักมองข้ามข้อห้ามข้อนี้ เพราะเชื่อว่าตราบใดที่ทำกำไรได้มากกว่าค่าธรรมเนียมซื้อขายหุ้นที่จ่ายไป ตราบนั้นเราก็ยังโอเคอยู่ แต่ถ้าเราเก็บสถิติการซื้อขายหุ้นและรวบรวมจำนวนเงินค่าธรรมเนียมต่างๆและภาษีที่จ่ายออกไปจากการซื้อขายที่บ่อยเกินไป จะเห็นได้ว่านักลงทุนไม่ได้ทำให้ตัวเองรวยขึ้น แต่กลับทำให้โบรกเกอร์และบริษัทหลักทรัพย์รวยขึ้นมากกว่าเสียอีก ดังนั้นนักลงทุนควรจะคิดหน้าคิดหลังอย่างรอบคอบทุกครั้งที่จะซื้อขายหุ้น

ทั้ง 5 ข้อนี้คือสิ่งที่ผมเห็นว่าเป็นข้อห้ามพื้นฐานของการลงทุนระยะยาวในตลาดหุ้น เราในฐานะนักลงทุนที่เน้นการรับเงินปันผลจากการลงทุนในระยะยาว จึงต้องเตือนสติตัวเราเองด้วยข้อห้ามเหล่านี้อยู่เสมอ เพื่อที่จะสร้างผลตอบแทนที่สม่ำเสมอได้ในอนาคต และหลีกเลี่ยงการเข้าสู่วงจรอุบาทว์ของการ "ขึ้นดอย" แบบที่นักลงทุนระยะสั้นถึงสั้นมากมักจะเป็นกันนั่นแหละครับ

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

Sunday, November 14, 2010

สไตล์การลงทุนส่วนตัว (คุณเลือกเอง)

ผมมีความเชื่อส่วนตัวอยู่อย่างหนึ่งว่าผมไม่สามารถคาดคะเนทิศทางของดัชนีตลาดหลักทรัพย์ได้ว่าวันนี้มันจะขึ้นหรือลงหรือว่าจะอยู่นิ่งๆ

ที่จริงก็มีบ้างที่ผมลองทายดูเล่นๆกับเพื่อนๆ ด้วยการคาดคะเนตามข้อมูลว่าวันนี้น่าจะขึ้นนะ หรือวันนี้ตลาดน่าจะลงนะ ซึ่งบางครั้งก็ถูก แต่ส่วนใหญ่มักจะผิดซะมากกว่า

หนำซ้ำ แม้บางครั้งผมมีความมั่นใจเหลือเกินว่าตลาดน่าจะขึ้น (หรือลง) แน่นอนในวันนี้ ซึ่งถ้ามั่นใจมากผมก็น่าจะลองลงทุนในตราสารอนุพันธ์จำพวกฟิวเจอร์สไปเลยสิ เอาแค่ว่ามั่นใจนักตลาดจะขึ้นก็ซื้อฟิวเจอร์สซัก 100 สัญญาแล้วเกิดหุ้นขึ้นจริงๆ ผมก็รวยไม่รู้เรื่องเลยนะครับ

แต่ต่อให้ผมมั่นใจขนาดไหน ผมก็ไม่กล้าทำแบบนั้นอยู่ดี ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

ข้อสรุปส่วนตัวที่ผมได้ก็คือ ตัวผมเองไม่เหมาะที่จะลงทุนด้วยการคาดการณ์ทิศทางของตลาดฯในระยะสั้นๆ

และโชคดีเหลือเกินที่ผมได้เริ่มศึกษาเรื่องการลงทุนในแบบที่เป็นการลงทุนระยะยาวมาตั้งแต่ต้น ไล่มาตั้งแต่การลงทุนในกองทุนรวม มาจนรู้จักนักลงทุนที่มีชื่อเสียงไม่ว่าจะเป็น Warren Buffett, Benjamin Graham, John Neff รวมถึงนักลงทุนชื่อดังของไทยทั้ง ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร, คุณเทพ รุ่งธนาภิรมย์ ฯลฯ ซึ่งแต่ละคนที่เอ่ยชื่อมาต่างก็มีความคิดเห็นไปในทิศทางที่เห็นด้วยกับการลงทุนระยะยาว มากกว่าการลงทุนตามการคาดการณ์ทิศทางตลาดฯในระยะสั้นๆ

ด้วยการอ่านหนังสือสะสมความรู้จากนักลงทุนชื่อดังต่างๆ ทำให้ผมเริ่มต้นการลงทุนในหุ้นด้วยการหาบริษัทที่ทำธุรกิจที่เป็นที่นิยมของคนทั่วไป พยายามเน้นความปลอดภัยเข้าไว้ก่อนด้วยการลงทุนในหุ้นขนาดใหญ่ที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง อีกทั้งต้องมีราคาต่อกำไร (P/E) ที่ต่ำ, ราคาต่อมูลค่าตามบัญชี (P/B) ที่ต่ำด้วย แล้วผมก็จะถามตัวเองด้วยประโยคง่ายๆว่า "บริษัทนี้จะเจ๊งภายใน 5 ปีนี้หรือไม่?" ถ้าคำตอบคือไม่ แถมบริษัทน่าจะขยายตัวได้อีก ผมก็จะลงทุนในหุ้นตัวนั้น

ผมเริ่มต้นด้วยเงินไม่มากนัก กำไรทางบัญชีที่ผมได้ในช่วงเริ่มต้นการลงทุนจึงคิดเป็นเม็ดเงินที่ค่อนข้างน้อย และด้วยความเชื่อมั่นในการลงทุนระยะยาว ผมจึงไม่ค่อยได้ขายหุ้น กลับพยายามหาเงินเข้ามาเพิ่มเติมการลงทุนเพื่อให้ Portfolio ของตัวเองเพิ่มขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ด้วยประสบการณ์อันน้อยนิด และความรู้ที่อ่อนด้อยในการเลือกหุ้นที่จะลงทุนทำให้เวลาผ่านไป 2 ปี มูลค่า Portfolio ของผมแทบไม่ขยับไปไหนเลย

ผมถามตัวเองว่าเลือกหุ้นผิดตัวหรือไม่? ซึ่งเมื่อมองไปในหุ้นแต่ละตัว ผมก็ยังคงเชื่อมั่นว่าหุ้นแต่ละตัวนั้นทำธุรกิจที่มั่นคง ทำกำไรได้อย่างสม่ำเสมอ จึงยังคงมุ่งมั่นถือหุ้นต่อไป

จนมาถึงปีที่เกิดวิกฤติ ผมก็ใช้หลักของ Warren Buffett นั่นคือ "กล้าในขณะที่คนอื่นกลัว" เข้าลงทุนในหุ้นเพิ่มขึ้นอีกค่อนข้างมาก

วิกฤติที่เกิดขึ้นทำให้ผมออกอาการฝ่อลงไปพอสมควร อารมณ์กลัววิกฤติทำให้ผมปรับใช้หลักการ "หุ้นห่านทองคำ" ของคุณเทพ รุ่งธนาภิรมย์ ด้วยการลดต้นทุนหุ้นที่อยู่ในมือออกไปเมื่อหุ้นปรับตัวสูงขึ้นมาในระดับที่น่าพอใจแล้ว ทำให้ผมมีเงินสดเพิ่มเติมเพื่อเตรียมรองรับวิกฤติครั้งต่อไปที่อาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เพื่อจะบอกเล่าแก่เพื่อนๆพี่ๆนักลงทุนทั้งหลายว่า การค้นหาสไตล์การลงทุนที่เหมาะกับตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญมาก การอ่านแนวคิดของนักลงทุนที่มีชื่อเสียงทั้งหลายย่อมมีส่วนช่วยในการค้นหาสไตล์การลงทุนของตัวคุณเองได้ Warren Buffett ร่ำรวยขึ้นมาจากการลงทุนแบบเน้นคุณค่าก็จริง แต่นั่นอาจจะแนวทางที่เหมาะสมกับบุคลิกการลงทุนของคุณก็เป็นได้ หรืออาจจะต้องมีแนวคิดของคนอื่นมาปรับมาแต่งเพิ่มเติมจากแนวคิดดั้งเดิม เพื่อทำให้ลงตัวกับแนวทางการลงทุนของตัวคุณเอง

ผมใช้เวลาประมาณ 3-4 ปี นับตั้งแต่เริ่มลงทุนจนขยำแนวคิดรวมเป็นแนวทางการลงทุนของตัวเองอย่างเช่นปัจจุบันนี้

ขอให้ทุกๆท่านค้นพบสไตล์การลงทุนส่วนตัว (ที่คุณเลือกเอง) โดยเร็วนะครับ

Friday, November 12, 2010

Entertainment -- New York State of Mind by Billy Joel

เหมือนเป็นธรรมเนียมไปแล้วหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ เขียนเรื่องลงทุนได้ 2 ที ต้องแทรกเพลงซักเพลงนึงอยู่ร่ำไป

ผมเป็นคนชอบฟังเพลงครับ ถ้าไม่ได้ดูเรื่องธุรกิจ กับเรื่องลงทุน ก็จะต้องหาเพลงมาฟังนี่แหละครับ ยิ่งถ้าได้เจอเพลงเพราะๆที่ไม่เคยได้ฟังมาก่อนแล้วล่ะก็ วันนั้นผมจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลย หรือถ้าเพลงไหนถูกใจมากๆอาจถึงขั้นหาคอร์ดหรือแท็บมาเล่นตามเลยทีเดียว

"Without the songs or dance, what are we?" คำถามจากเพลง Thank you for the music ของ ABBA ช่างโดนใจผมจริงๆครับ

เพลงที่จะแนะนำนี้เป็นเพลงของ Billy Joel ครับ วัยรุ่นหลายคนอาจไม่รู้จัก แต่ก็น่าจะเคยได้ยินเพลงดังของเขาอย่าง "Just the way you are" ผ่านหูอยู่เนืองๆ

ถ้าจะถามว่า Billy Joel เป็นนักดนตรีแนวไหน?......... อืมมมม..... ตอบยากมากครับ เพลงของเขามีหลากหลายแนวมาก ทั้งเพลงป๊อบจ๋าๆเลยอย่าง Just the way you are หรือ Uptown Girl ที่วง Westlife เอามาร้องใหม่จนโด่งดัง หรือเพลงประสานเสียงแบบอะแค็ปเปลล่า (Acapella) เฮียแกก็ทำได้อย่างไม่เคอะเขินในเพลง For The Longest Time

มาจนถึงเพลงนี้ New York State of Mind จัดอยู่ในแนวแจ๊ซครับ.... ใช่แล้ว Joel ก็เล่นแจ๊ซได้ ใครจะทำไม

เนื้อหาของเพลงพูดถึงชีวิตในมหานครนิวยอร์ก ที่แม้ใครจะว่าวุ่นวายยุ่งเหยิงยังไง แต่เราก็ยังหามุมสงบเงียบและเพลิดเพลินไปกับมันได้เสมอ

ฟังๆดูแล้วเอามาปรับใช้กับกรุงเทพฯก็ได้เหมือนกันนะครับ

อย่างที่ บี พีระพัฒน์ ใช้คอนเซ็ปต์เดียวกันให้กลายมาเป็นเพลง "กรุงเทพฯ" ได้อย่างงดงาม

ลองฟังกันดูนะครับ

Enjoy!

Tuesday, November 9, 2010

กับดักเงินปันผล

ในฐานะที่เราเป็นนักลงทุนที่เน้นการรับรายได้จากเงินปันผลเป็นสำคัญ เราควรจะเลือกลงทุนในหุ้นที่ปันผลสูงๆแต่ไม่ค่อยขยายธุรกิจ หรือหุ้นที่ขยายตัวมากๆแต่ไม่ค่อยปันผลดี?

เราเคยคุยกันถึงเรื่องนี้ไปบ้างแล้วในบทความเก่าเกี่ยวกับความแตกต่างของหุ้นที่จ่ายเงินปันผลมากๆ กับหุ้นที่ไม่จ่ายหรือจ่ายแค่นิดเดียว (เมื่อเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ต่อราคาหุ้น)

ความแตกต่างที่ชัดเจนของหุ้นทั้งสองประเภทอยู่ที่ความพยายามในการขยายธุรกิจ หรือการเพิ่มกำไรของบริษัทให้สูงขึ้น

หากบริษัทไหนประสบความสำเร็จในการขยายธุรกิจ กำไรของบริษัทย่อมเพิ่มสูงขึ้นไปด้วย และส่งผลให้ราคาหุ้นเพิ่มขึ้นตาม

ในทางตรงกันข้าม บริษัทไหนที่ไม่มีความต้องการในการขยายธุรกิจ จะว่าด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ กำไรของบริษัทเหล่านี้ก็จะทรงๆ หรือเติบโตไปเรื่อยๆ ไม่ได้หวือหวาอะไร ราคาหุ้นของบริษัทเหล่านี้ก็จะออกแนวย่ำอยู่กับที่เสียมากกว่า

เพราะฉะนั้น ถึงแม้จะเป็นนักลงทุนที่เน้นการรับเงินปันผลจากหุ้นเป็นสำคัญ ก็ต้องระมัดระวังในเรื่องการเลือกหุ้นที่จะลงทุนให้มาก โดยเฉพาะนักลงทุนที่มีทุนรอนน้อยๆในช่วงเริ่มต้น (เช่นผมเป็นต้น)

เพราะอะไร?

ผู้ที่มีเงินลงทุนไม่มากนักในช่วงเริ่มต้น จะต้องเน้นในการขยายขนาดของพอร์ตโฟลิโอของตัวเองด้วยเป็นสำคัญ เพราะหากพอร์ตโฟลิโอไม่มีการเติบโต นักลงทุนก็จะได้รับเงินปันผลเท่าเดิมตลอดไป ซึ่งนั่นไม่ใช่เป้าหมายของเราในระยะยาว
การเลือกลงทุนเฉพาะหุ้นที่มีการจ่ายปันผลสูงๆเพียงอย่างเดียวโดยไม่คำนึงถึงปัจจัยอื่นๆควบคู่ไปด้วย ก็เหมือนกับการซื้อ "ตราสารหนี้ระยะยาว" เข้ามาอยู่ในพอร์ตโฟลิโอ นั่นเพราะบริษัทที่คุณลงทุนนั้น โดยส่วนใหญ่จะเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีความมั่นคงสูง แต่มีการเติบโตของกำไรที่ต่ำ การขยับขยายงานเป็นไปอย่างช้าๆ บริษัทเหล่านี้แม้จะมีความน่าเชื่อถือในเรื่องความปลอดภัยของการทำกำไร แต่ราคาหุ้นจะไม่พุ่งสูง และทำให้พอร์ตโฟลิโอของเราไม่ขยายตัวอย่างรวดเร็วตามที่เราต้องการ
ในทางกลับกัน ถ้านักลงทุนคนไหนเน้นแต่จะเพิ่มขนาดพอร์ตฯของตัวเองในช่วงเริ่มต้น โดยไม่ใส่ใจกับเงินปันผล นักลงทุนก็จะเลือกซื้อเฉพาะหุ้นที่เน้นการเติบโตมากๆ ขยายงานเยอะๆ ปันผลน้อยนิดเดียว หรือไม่ปันผลเลย ซึ่งจะทำให้ไม่ได้รับผลตอบแทนในรูปของเงินสดมาลงทุนเพิ่มมากนัก และหากวันใดที่เกิดวิกฤติขึ้น หุ้นที่เล่นกับความคาดหวังสูงๆของนักลงทุนเช่นนี้ มักจะปรับตัวลงเร็วกว่าชาวบ้านเขาเสมอ

โดยส่วนตัวผมเรียกสถานการณ์แบบนี้ว่า "กับดักเงินปันผล" เพราะไม่มีทางไหนที่ถูกต้อง 100% ต่างแนวต่างก็มีข้อดีและข้อเสียต่างกันไป

สิ่งที่ผมเลือกทำก็คือ "การเดินทางสายกลาง"เพื่อหลีกเลี่ยงกับดักดังกล่าว

เวลาเลือกหุ้นที่จะลงทุนผมจะเลือกหุ้นที่จ่ายเงินปันผล "พอสมควร" และผู้บริหารยังมีความพยายามในการขยายธุรกิจ "พอสมควร" ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป หุ้นที่ผมเลือกจึงไม่จำเป็นจะต้องมีสถิติอยู่ในกลุ่มที่จ่ายเงินปันผลสูงที่สุดในตลาดฯตลอดเวลา แต่ยังไงก็ต้องจ่ายออกมาบ้าง เพื่อผมจะได้นำเงินปันผลเหล่านั้นมาลงทุนเพิ่มเข้าไป เป็นการขยายพอร์ตโฟลิโอให้มีมูลค่าเพิ่มขึ้น ซึ่งนั่นหมายถึงเงินปันผลที่เพิ่มขึ้นในอนาคตด้วยนั่นเอง

เกณฑ์โดยคร่าวๆของผมโดยส่วนตัวก็คือ เป็นธุรกิจที่จ่ายเงินปันผลประมาณ 5-7% ของราคาหุ้น และมีแนวโน้มที่จะเติบโตได้ต่อเนื่องไม่น้อยกว่า 10% ต่อปี ในช่วง 3-5 ปีข้างหน้า และมีแนวโน้มที่จะจ่ายปันผลสูงขึ้นในอนาคตด้วย

หุ้นแบบนี้ไม่หวือหวาเป็นรถไฟเหาะตีลังกาแต่ว่าน่าสนใจครับ

Saturday, November 6, 2010

หุ้นดีมีคุณภาพ ราคาไม่แรง ยังมีอยู่ (แต่ไม่มีใครสนใจ)

ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ค่อยสนใจลงทุนในสิ่งที่ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งสักเท่าไหร่นัก

เช่น ตอนที่น้ำมันกำลังบูมมากๆ ผมก็ไม่ได้เล่นด้วย (แถมแช่งให้ราคามันลงได้สำเร็จด้วยซ้ำ)

หรือตอนนี้ที่ทองคำกำลังเนื้อหอมสุดๆ ผมก็ไม่เอากับเขาเหมือนกัน

ทัศนคติแบบสวนกระแสเช่นนี้ลามไปถึงเรื่องอื่นๆในชีวิตของผมด้วย

เรียกได้ว่าอะไรที่คนอื่นๆเขานิยมทำกันมากๆ จนเป็น Talk of the town ผมกลับจะรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

จนเขาเลิกสนใจกันไปพอสมควรแล้วนั่นแหละ ผมถึงค่อยหาโอกาสแวะเวียนเข้าไปทดลองทำ, ทดลองใช้ หรือทดลองกิน ฯลฯ

หุ้นก็เหมือนกัน

ในความเห็นส่วนตัวของผม ถ้าหุ้นตัวไหนที่ "ได้รับความนิยม" มากๆ ราคาของหุ้นตัวนั้นขึ้นเอาๆไม่มีหยุด ผมจะบอกกับตัวเองว่า "ผมช้าเกินไปแล้วและไม่มีประโยชน์ที่จะไปซื้อตามคนอื่น เพราะหุ้นตัวนั้นมันอาจจะเลิกฮิตเมื่อไหร่ก็ได้ อาจจะวันนี้ พรุ่งนี้ หรือปีหน้า ผมไม่รู้จริงๆ"

ผมจึงต้อง (จำยอม) ปล่อยมันไป

สิ่งที่ผมพยายามมองหาในการลงทุนในหุ้นก็คือ "หุ้นที่มีคุณภาพดี แต่ยังไม่ได้รับความสนใจจากคนส่วนใหญ่" เพราะนั่นเท่ากับผมเข้าไปลงทุนในหุ้นนั้นได้ก่อนที่คนอื่นจะเห็นคุณค่าของมัน

ซึ่งถ้าการวิเคราะห์ของผมถูก สักวันหนึ่งไม่ช้าก็เร็ว หุ้นตัวนั้นจะกลายเป็น "หุ้นที่ได้รับความนิยม" และราคาก็จะวิ่งขึ้นไปตามความนิยมนั้น อันนี้ถือได้ว่า "ผมเร็วกว่าคนอื่น"

ใครหลายคนอาจจะสงสัยว่า ในช่วงเวลาที่ตลาดหุ้นกำลังวิ่งขึ้นเป็นกระทิงเปลี่ยวแบบนี้ (พฤศจิกายน 2553) เราจะไปหาหุ้นที่ว่านี่ได้จากที่ไหนกัน?

ผมเองก็เคยเชื่อว่ามันไม่น่าจะมีแล้ว

แต่ถ้าเรากวาดตาสำรวจหุ้นในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยหลายร้อยตัวแบบพินิจพิเคราะห์เพิ่มอีกสักหน่อย ผมพบว่ามีหุ้นอีกหลายตัวทีเดียวที่ราคาของมันไม่ได้วิ่งขึ้นมากๆตามดัชนีตลาดหลักทรัพย์ (หนำซ้ำบางตัวกลับมีราคาลดลงอีกต่างหาก) ทั้งๆที่ธุรกิจของหุ้นเหล่านั้นยังคงทำกำไรได้อย่างต่อเนื่อง หลายธุรกิจเจ๋งถึงขนาดมีกำไรเติบโตเป็นเท่าตัวในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา

แต่เพราะว่าคนส่วนใหญ่ยังไม่สนใจ ราคามันเลยยังไม่ไปไหน

อยากให้ลองย้อนกลับไปอ่านบทความอันเก่าของผม เรื่อง "130,000 หุ้น ฟรี! พร้อมปันผลอีก 5% (ราวๆนั้น)" หุ้นตัวที่ผมพูดถึงก็เป็นอีกตัวอย่างของหุ้นที่มีคุณภาพแต่ไม่ได้รับความนิยม และสุดท้าย เมื่อคนส่วนใหญ่หันมาสนใจ (ไม่ว่าจะหันมาเจอเอง หรือ มีคนเชียร์ให้มาเจอ) ราคาก็ไต่ระดับขึ้นไปในที่สุด

ข้อควรระวังของการลงทุนแบบนี้ก็คือ "อย่าดันทุรัง" เพราะการวิเคราะห์ของเราอาจจะผิดก็ได้ ดังนั้นหากเราซื้อหุ้นไป แล้วมารู้ทีหลังว่าหุ้นนั้นไม่ใช่ "เพชรแท้ในตม" แต่กลายเป็น "เพชรเก๊ในตม" ซะอย่างนั้น เราก็ต้องตัดสินใจให้รวดเร็วในการปล่อยมันทิ้งไป

และเทคนิคอีกอย่างที่ผมอยากฝากไว้ด้วยก็คือ

อย่าลืมเลือกหุ้นที่จ่ายปันผลในระดับที่น่าพอใจด้วยนะครับ

เพราะถ้าซื้อไว้ 2-3 ปี คนก็ยังไม่สนใจกันซักที

อย่างน้อยเราก็มีเงินปันผลเป็นขนมกินเล่น ก่อนอาหารมื้อหลัก

แหล่มครับ!

Wednesday, November 3, 2010

130,000 หุ้น ฟรี! พร้อมเงินปันผลปีละ 5% (ราวๆนั้น)

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

เคยเล่นป๊อกเด้งกันมั๊ยครับ?

เอาน่า....เล่นกันขำๆเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดนานๆทีคงไม่มีปัญหา จริงมั๊ยครับ?

เวลาผมเล่นป๊อกเด้งกับเพื่อนๆ ผมเองมักจะมีสัญญากับตัวเองนิดหน่อย

ด้วยความที่ผมไม่ค่อยมีโชคเรื่องการพนันมากนัก ผมจะกำ "เงินของผมเอง" จำนวน 50 บาท ลงไปบนโต๊ะป๊อกเด้งและบอกกับตัวเองว่า

"หมดเมื่อไหร่ เลิก!!!"

แต่ถ้าบังเอิญตอนนั้นดวงขึ้น เล่นไปเล่นมาได้เงินมาจากเจ้ามือป๊อกเด้งอีก 50 บาท รวมเป็น 100 บาทอยู่ในมือ

ผมจะแยกเงิน 50 บาทแรกมาเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ และเหลืออีก 50 บาทเอาไว้เล่นต่อ แล้วคงคอนเซ็ปต์เดิม

"หมดเมื่อไหร่ เลิก!!!"

นับจากตรงนี้ ผมไม่มีวันขาดทุนอีกต่อไปแล้ว เพราะบนโต๊ะนั้นไม่มี "เงินของผมเอง" เหลืออยู่แม้แต่บาทเดียว

เข้าใจแนวคิดผมนะครับ

กลับมาที่เรื่องการลงทุนกันบ้าง

ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ของไทยช่วงนี้ร้อนแรงไม่มีหยุดจริงๆครับ ขึ้นเอาๆ

โชคดีของผมเหลือเกินที่ได้ผ่านทั้งวิกฤติเล็กๆ, วิกฤติครั้งใหญ่, ตลาดกระทิงแบบเบาะๆ และตลาดกระทิงช่วง 1-2 ปีนี้ที่ดุยิ่งกว่าแชมป์บอลโลกปีล่าสุดซะอีก

ที่น่าแปลกใจอยู่อย่างเดียวก็คือ เหตุการณ์ทั้งหมดดาหน้ากันเข้ามาทักทายนักลงทุนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยภายในเวลาเพียง 4-5 ปีเท่านั้นเอง

ผมคงไม่สามารถบอกได้ว่า ณ ปัจจุบันตลาดหุ้นของไทยร้อนแรงเกินไปแล้วหรือยัง แล้วมันจะตกเมื่อไหร่ หรือว่ามันจะขึ้นต่อไปอีก เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่เกินความสามารถของผมในการที่จะพยากรณ์อนาคต

แต่ในฐานะนักลงทุนคนหนึ่งที่เน้นการลงทุนเพื่อให้ได้รับเงินปันผลอย่างสม่ำเสมอในระยะยาว ผมก็ใช้วิธีเดียวกันกับโต๊ะป๊อกเด้งที่กล่าวไปแล้วข้างต้น ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจัดการใช้กลยุทธ์ลดต้นทุนหุ้นที่มีอยู่จนเหลือศูนย์ได้ในที่สุด

ผมเริ่มลงทุนกับหุ้นตัวนี้เมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว ด้วยวิเคราะห์ว่าเป็นหุ้นที่มีการทำธุรกิจที่ค่อนข้างมั่นคง มีกลุ่มลูกค้าที่แน่นอน มีผลกำไรอย่างสม่ำเสมอ ถึงจะมีอัตราการเติบโตที่ไม่ได้สูงมากมายอะไร แต่โดยรวมแล้วถือว่าธุรกิจก็เติบโตได้ในค่าเฉลี่ยที่น่าพอใจ

และที่สำคัญ เมื่อตอนที่ผมลงทุนครั้งแรกนั้น บริษัทจ่ายเงินปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นถึง 9% เมื่อเทียบกับราคาหุ้น ณ เวลานั้น

ผมทยอยลงทุนมาเรื่อยๆเมื่อมีเงินเหลือ และลงทุนในราคาที่ใกล้เคียงกัน จนเวลาผ่านไปปีกว่าๆ ปรากฎว่าราคาหุ้นตัวนี้ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนไกลจากจุดที่ผมซื้อลงทุนเลย ในขณะที่ดัชนีตลาดหลักทรัพย์โดยรวมกลับให้ผลตอบแทนที่มากกว่าเยอะเลยทีเดียว

ในใจผมตอนนั้นค่อนข้างกังวลมาก คำถามที่ผุดขึ้นมาก็คือ "นี่เราเลือกหุ้นผิดตัวหรือเปล่าหนอ?"

อย่างไรก็ตาม เงินปันผลที่ผมได้รับก็ยังถือว่าสูง และเป็นเครื่องเตือนใจว่าอย่างน้อยเราก็ยังไม่ล้มเหลว และเมื่อมองไปที่ธุรกิจของบริษัทเองก็ยังคงมีผลกำไรเป็นที่น่าพอใจ และพร้อมที่จะจ่ายเงินปันผลได้ต่อไปอีกด้วย

ปี 2551 เป็นปีที่วิกฤติ Hamburger Crisis ซัดเข้าใส่ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ทำให้ดัชนีตกหนัก หุ้นตัวนี้ของผมก็เช่นกัน ราคาหุ้นตกหนักมากราวกับว่าบริษัทกำลังจะเจ๊ง ทั้งๆที่ธุรกิจของบริษัทก็ยังดำเนินไปได้ดีพอสมควรและก็มีกำไรอยู่เช่นเดิม แถมยังปันผลในอัตราที่สูงเช่นเดิมอีกต่างหาก จนเงินปันผลเทียบกับราคาหุ้นในปีนั้นคิดเป็น 10กว่า% เข้าไปแล้ว

กลัวก็กลัวอยู่ แต่ด้วยความมั่นใจในศักยภาพของธุรกิจ และรู้สึกว่าตลาดหลักทรัพย์ในขณะนั้นมองโลกในแง่ร้ายเกินไป ผมลงทุนในหุ้นตัวนี้เพิ่มอีกหลายเท่าตัว อย่างน้อยผมก็มั่นใจว่า เงินปันผลระดับ 10% ขึ้นไปที่ผมจะได้นั้น ย่อมดีกว่าเอาเงินไปฝากธนาคาร ณ ตอนนั้นเป็นไหนๆ

และในที่สุดปี 2552 และ ปี 2553 ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าผมคิดถูก

ณ วันที่ 3 พฤศจิกายน 2553 ผมถือหุ้นตัวนี้จำนวน 130,000 หุ้น โดยที่ไม่มีเงินของผมอยู่ในนั้นแม้แต่บาทเดียว และยังคงจะได้รับเงินปันผลอีกประมาณ 5% เมื่อเทียบกับราคาหุ้นในปัจจุบันไปเรื่อยๆ

จนกว่าบริษัทจะเปลี่ยนนโยบาย หรือว่าเจ๊งกันไปข้างหนึ่ง

ขอบคุณครับ

ปล. การลงทุนไม่ใช่การพนัน, การลงทุนไม่ใช่การพนัน, การลงทุนไม่ใช่การพนัน

Click "Like" & share my page on FB at ---> http://www.facebook.com/pages/Thai-Dividend/166761113341304?v=wall

or Follow me on Twitter at ---> http://twitter.com/ThaiDividend

Tuesday, November 2, 2010

เล่นหุ้นแบบ "ตามใจมาร์ฯ"

ช่วงนี้ไปไหนก็มีแต่คนหันมาสนใจเรื่องการลงทุนในหุ้นกันทั้งนั้น คนที่รู้จักกับผมหลายคนก็เริ่มถามไถ่ว่าถ้าอยากจะเล่นหุ้นจะต้องทำอย่างไรและเริ่มต้นอย่างไรบ้าง เล่นเอาผมใจไม่ค่อยดีเป็นระยะๆ

สมัยที่ผมเริ่มศึกษาเรื่องการลงทุนใหม่ๆนั้นก็คงมีคำถามที่ไม่ต่างกันนี้เท่าไหร่ และก็รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ไม่ค่อยมีใครสอนผมแบบตรงไปตรงมา แต่กลับพยายามบอกให้ผมไป "ศึกษา" หรือ "อ่านหนังสือเกี่ยวกับการลงทุน" ให้มากๆด้วยตัวเองก่อนเป็นการดีที่สุด ....."อะโด่ พูดยังงี้ออกแนวหวงวิชานี่หว่า ไม่อยากสอนก็บอกตรงๆเดะว้าาา"

โชคยังดีที่อย่างน้อยผมก็ยังฟังคำของผู้มีประสบการณ์ พยายามรวบรวมหนังสือมานั่งอ่านและศึกษาการลงทุนด้วยตัวเองอยู่เป็นปีๆ จนเริ่มมีความมั่นใจว่าตัวเองพร้อมแล้วที่จะลองเข้าไปสัมผัสสนามลงทุนจริงเสียที (หลังจากที่ลงสนามซ้อมมานาน) และท้ายที่สุดก็ยังดำรงชีวิตรอดอยู่ในสนามรบแห่งนี้ มานั่งเล่าเรื่องราวต่างๆให้ได้ฟังกันอยู่ตรงนี้นี่แหละครับ

มาวันนี้พอมีคนถามว่า "ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย แล้วจะเริ่มเล่นหุ้นได้ยังไงดี?" ผมก็เลยใบ้กินไปโดยปริยาย ไม่รู้จะตอบว่าไงดี ไอ้ครั้นจะไล่ให้ไปอ่านหนังสือก็เดี๋ยวจะโดนด่าลับหลัง (ผมเองก็เคยทำมาแล้ว) ครั้นจะอธิบายให้ฟัง มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายได้ครบจบหมดภายใน 10 นาทีซะเมื่อไหร่

ผมเลยแก้ปัญหาด้วยการยกประเภทของนักลงทุนในหุ้นตามแบบที่เข้าใจง่ายๆหน่อยมาให้เขาเลือกเองว่าเขาอยากจะเป็นนักลงทุนแบบไหน โดยผมจะอธิบายให้ฟังก่อนว่านักลงทุนทุกคนจะต้องมีเจ้าหน้าที่การตลาดประจำตัว คอยเป็นตัวกลางในการซื้อขายหลักทรัพย์ให้กับเราเสมอ จากนั้นก็จะแยกประเภทนักลงทุนเป็น

นักลงทุนแบบที่ตัดสินใจลงทุนด้วยตัวเอง : นักลงทุนแบบนี้ ร้อยปีจะได้คุยกับเจ้าหน้าที่การตลาดสักทีหนึ่ง เพราะเขาเป็นนักลงทุนที่มีความรู้ในการที่จะเลือกหลักทรัพย์ที่จะลงทุนได้ด้วยสติปัญญาของตัวเอง โดยไม่ต้องฟังเสียงพรายกระซิบจากใครตลอดเวลา
นักลงทุนแบบ "ตามใจมาร์ฯ" : คำว่า "ตามใจมาร์" มาจากคำว่า ตามใจมาร์เก็ตติ้ง หรือเจ้าหน้าที่การตลาดนั่นเอง นักลงทุนแบบนี้ไม่ได้มีความรู้เรื่องหุ้นเท่าไหร่ ไม่เคยศึกษาเรื่องการลงทุนในหุ้น และจะลงทุนด้วยการซื้อขายตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่การตลาดของตัวเองเป็นสำคัญ เพราะเชื่อว่าเจ้าหน้าที่การตลาดน่าจะลงทุนได้เก่งกว่าตน จึงเชื่อเขาไว้ก่อน (ซะงั้น)

ขั้นตอนต่อจากนั้น ผมก็จะยกคำของนักลงทุนชั้นอ๋องท่านหนึ่งที่ได้เคยกล่าวไว้ทำนองว่า "ตลาดหุ้นเป็นที่แห่งเดียวที่มีคนนั่งรถโรลสรอยส์ มาฟังคำแนะนำเรื่องการลงทุนจากคนที่โดยสารรถไฟใต้ดิน" ซึ้งประโยคนี้สามารถอธิบายนักลงทุนแบบ "ตามใจมาร์ฯ" ได้เป็นอย่างดี เพราะบางคนร่ำรวยมีเงินเป็นล้านๆ แต่กลับเชื่อว่า เจ้าหน้าที่การตลาดส่วนตัวของเขาจะสามารถลงทุนได้เก่งกว่า ทั้งๆที่แท้ที่จริงแล้วประสบการณ์ทางการเงินและธุรกิจของเจ้าหน้าที่เหล่านี้อาจจะสู้เขาไม่ได้เลยก็เป็นได้ การที่เขาเหล่านั้นยกเงินที่มีในบัญชีให้มาร์เก็ตติ้งไปลงทุน แล้วฝันหวานว่าจะรวยขึ้นแน่นอน จึงเป็นการกระทำที่ไม่น่าจะถูกต้องนัก

พอเพื่อนๆและคนรู้จักหลายๆคนได้ฟังคำอธิบายแบบนี้ก็เริ่มเห็นภาพว่า ความรู้ส่วนตัวในเรื่องการลงทุนนั้นมีความสำคัญเป็นอย่างมากที่จะทำให้เราสามารถกำหนดชะตากรรมทางการเงินของเราได้เอง โดยที่ไม่ต้องยืมจมูกคนอื่นเขาหายใจตลอดเวลา แถมความรู้นั้นก็จะอยู่ติดตัวเราไปตลอด ไม่หล่นหายไปไหนอีกด้วย เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ หลายๆคนจึงเริ่มเปลี่ยนคำถามมาเป็นให้ผมแนะนำหนังสือเกี่ยวกับการลงทุนดีๆให้แก่เขา ซึ่งทำให้ผมรู้สึกดีและสะดวกใจในการให้คำแนะนำมากขึ้นเยอะเลยทีเดียว

ดังนั้นถ้าให้ผมแนะนำล่ะก็ อย่าเล่นหุ้นแบบ "ตามใจมาร์ฯ" เลยครับ

คุณล่ะครับ? อยากเป็นนักลงทุนแบบไหนกันครับ?